24.5.19
16.5.19
Και ο Λόφος πήρε να μιλά...Ποιητική Συλλογή Συνδέσμου Φιλολόγων Σερρών
Και ο λόφος πήρε να μιλά …
Με τη «ντοπιολαλιά» του Συνδέσμου Φιλολόγων Σερρών και την
εμπνευσμένη ποιητική ρίμα αξιόλογων εκπαιδευτικών και αγαπημένων συναδέλφων, οι
οποίοι κινητοποιήθηκαν από την ανοιχτή πρόσκληση που απηύθυνε ο ΣΦΣ και
συνέγραψαν τα δικά τους ποιήματα, αφιερωμένα στον λόφο Καστά και την ιστορία
που τον στεφανώνει αλλά και στους θρύλους που με την άχλη τους τον σκεπάζουν. Τα
μοναδικά αυτά πονήματα ευαίσθητης γραφίδος και ψυχικής άρθρωσης ο Σύνδεσμος
Φιλολόγων Σερρών τα συνέθεσε και τα εξέδωσε σε μια καλαίσθητη ποιητική συλλογή με τον εύγλωττο τίτλο «Και ο λόφος πήρε να μιλά…», δηλωτική της ενάργειας και της στόχευσης
του Διοικητικού Συμβουλίου του Συνδέσμου. Και ο στόχος επετεύχθη απόλυτα, γιατί
οι δεκαπέντε δημιουργοί-ποιητές, μια εκ των οποίων και η γράφουσα, με τα
ποιήματά τους δίνουν λόγο και φωνή στο ταφικό μνημείο του λόφου Καστά. Μιλούν
για τον λόφο, για το μνημείο, για την ιστορία, για τον τόπο, για τον θρύλο, για
τον λέοντα-φρουρό, για την Αμφίπολη αλλά και για το μεγάλο μυστικό…που κρύβεται
μέσα στους αιώνες!
Μιλούν και επιθυμούν να γίνουν οι ίδιοι η φωνή που θα σπάσει
τη σιωπή όλων, όσων αρνούνται να ακούσουν, όσων αρνούνται να δουν και προχωρούν
«μοιραίοι και άβουλοι αντάμα» στο καλεντάρι του χρόνου, χωρίς να αισθάνονται το
χρέος της ευθύνης που τους αναλογεί και τους βαραίνει. Οι εν δυνάμει όμως
ποιητές και ποιήτριες της νέας αυτής μοναδικής ποιητικής συλλογής αναλαμβάνουν
το μερίδιο και την ευθύνη τους, μένουν πιστοί στο χρέος τους απέναντι στην
τοπική ιστορία, στον πολιτισμό και στα μνημεία του! Δεν προσπερνούν, δεν «θάβουν»,
δεν εθελοτυφλούν, δεν αδιαφορούν και κυρίως δεν σιωπούν!!!
Αντίθετα μιλούν και προσφέρουν τα λόγια, τις λέξεις και τις σκέψεις τους στον
λόφο και την ιστορία. Στήνουν δρόμους Α-λήθειας με τους στίχους
τους για να μιλήσει μέσω αυτών ο λόφος…
,για να μην μείνει σιωπηλό το Μνημείο…, για να μην θαφτεί η Ιστορία…, να μην
λησμονηθεί ο τόπος και η γενιά…!!!
Και οι στίχοι τους γίνονται μάρτυρες, τα λόγια αντένες και τα
ποιήματα ανασκαφείς για να μην μπορέσει κανείς πλέον να λησμονήσει, να προσπεράσει, να σβήσει ή να
θάψει….!
Ως πρώην Πρόεδρος του Συνδέσμου νιώθω αληθινά περήφανη που
συμμετέχω σε αυτή την προσπάθεια και το ποίημα μου με τίτλο «Στον
Λέοντα της Αμφίπολης» εμπεριέχεται
στη μοναδική, ποιητική αυτή συλλογή, και θέλω να συγχαρώ δημόσια την πρόεδρο και τα μέλη του Δ.Σ. καθώς με την
πρωτοβουλία και την έκδοση της ποιητικής Συλλογής, συνεχίζουν και στεφανώνουν
τη στενή σχέση που αναπτύξαμε με το μοναδικό αυτό ταφικό μνημείο του λόφου
Καστά από την πρώτη στιγμή που η αρχαιολογική σκαπάνη της κ. Περιστέρη το έφερε
στο φως! Ας είναι η πρωτοβουλία αυτή του Συνδέσμου Φιλολόγων Σερρών
φωτεινός οδοδείκτης για ανάλογες πρωτοβουλίες και ηχηρές πράξεις ανάδειξης και
προβολής του μνημείου και της τοπικής ιστορίας μας.
Σύλια Ζέττα –Φιλόλογος
Πρώην Πρόεδρος ΣΦΣ
Γραμματέας Ε.Σ Πανελλήνιας Ένωσης Φιλολόγων
Το παραπάνω κείμενό μου δημοσιεύτηκε ως συγχαρητήρια επιστολή στον τοπικό τύπο
1.5.19
Πρωτομαγιά με ποίηση!
Άνθρωπε, άθελά σου κακέ - παρ' ολίγο η τύχη σου άλλη.
Σ' ένα, έστω, λουλούδι αντίκρυ αν ήξερες
να πολιτεύεσαι σωστά, θα τα 'χες όλα.
Επειδή απ' τα λίγα, μερικές φορές κι από το ένα - έτσι ο έρωτας - γνωρίζουμε τα υπόλοιπα.
Μόνο το πλήθος να: Στο χείλος των πραγμάτων στέκει, όλα τα θέλει
και τα παίρνει και δεν του μένει τίποτα.
Oδυσσέας Ελύτης - Villa Natacha III
17.4.19
Ο Ν.Καζαντζάκης για τη Notre Dame
Ο Νίκος Καζαντζάκης επηρεασμένος από τη μνημειακότητα της Παναγίας των Παρισίων, μας μεταφέρει τις σκέψεις του στο μυθιστόρημά του «Αναφορά στον Γκρέκο»:
«Πριν φύγω από το Παρίσι, πήγα ένα δειλινό ν’ αποχαιρετήσω τη Notre-Dame. Θα την ευγνωμονώ πάντα για τη συγκίνηση που μου ’δωκε σαν την πρωτόδα· ο θόλος στις δικές μας εκκλησιές είναι θαρρείς μια χαριτωμένη συμφιλίωση του περιορισμένου με το απεριόριστο, του ανθρώπου με το Θεό· τινάζεται προς τ’ απάνω ο ναός, θαρρείς και φιλοδοξεί να φτάσει στον ουρανό, και ξαφνικά, με θεοφοβούμενη εγκαρτέρηση, υποτάζει την ορμή του στο άγιο μέτρο, υποκλίνεται και καμπυλώνεται μπροστά στην άφταστη απεραντοσύνη, γίνεται θόλος και κατεβάζει στην κορφή του τον Παντοκράτορα.
Ολότελα πιο περήφανη μου φαίνουνταν η παράτολμη φιλοδοξία της γοτθικής μητρόπολης· τινάζεται από το χώμα, επιστρατεύοντας, θαρρείς, όλες τις πέτρες της γης, για να τις πειθαρχήσει να καταλήξουν σε βέλος, που χιμάει στον ουρανό, μυτερό, τολμηρό, σαν αλεξικέραυνο. Όλα στην άγια ετούτη αρχιτεκτονική αποκορυφώνουνται και γίνουνται βέλος· όχι πια η ισιόγραμμη, τετράγωνη λογική του ελληνικού ρυθμού, που βάζει ανθρώπινη τάξη στο χάος, τέλεια ισορροπώντας την ομορφιά με την ανάγκη κι εγκαινιάζοντας λογική συνεννόηση του ανθρώπου με το Θεό· μα κάτι παράφορο, παράλογο, μια ένθεη αλλοφροσύνη, που συνεπαίρνει ξάφνου τους ανθρώπους και τους σπρώχνει να επιχειρήσουν έφοδο στην επικίντυνη γαλάζια ερημία, για να κατεβάσουν στη γης το μέγα Κεραυνό, το Θεό.
Ποιος ξέρει, τέτοια πρέπει να ’ναι κι η προσευκή· τέτοια κι η ψυχή του ανθρώπου. Να επιστρατεύεις τις ανθρώπινες ελπίδες και τρομάρες και να τις ρίχνεις σαν βέλος σε άφταστο υπεράνθρωπο ύψος. Ορμή και περφάνια, κραυγή μέσα στην αβάσταχτη άναντρη σιγή, λόγχη που στέκεται αλύγιστη, όρθια και δεν αφήνει τον ουρανό να πέσει απάνω στα κεφάλια μας...
Όσο κοίταζα το βέλος αυτό ν’ ανηφορίζει άφοβο στον ουρανό, ένιωθα την ψυχή μου να στερεώνεται, να τεντώνεται και να γίνεται βέλος».
Ευχόμαστε να αποκατασταθεί απρόσκοπτα αυτό το πολύ σημαντικό μνημείο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
«Πριν φύγω από το Παρίσι, πήγα ένα δειλινό ν’ αποχαιρετήσω τη Notre-Dame. Θα την ευγνωμονώ πάντα για τη συγκίνηση που μου ’δωκε σαν την πρωτόδα· ο θόλος στις δικές μας εκκλησιές είναι θαρρείς μια χαριτωμένη συμφιλίωση του περιορισμένου με το απεριόριστο, του ανθρώπου με το Θεό· τινάζεται προς τ’ απάνω ο ναός, θαρρείς και φιλοδοξεί να φτάσει στον ουρανό, και ξαφνικά, με θεοφοβούμενη εγκαρτέρηση, υποτάζει την ορμή του στο άγιο μέτρο, υποκλίνεται και καμπυλώνεται μπροστά στην άφταστη απεραντοσύνη, γίνεται θόλος και κατεβάζει στην κορφή του τον Παντοκράτορα.
Ολότελα πιο περήφανη μου φαίνουνταν η παράτολμη φιλοδοξία της γοτθικής μητρόπολης· τινάζεται από το χώμα, επιστρατεύοντας, θαρρείς, όλες τις πέτρες της γης, για να τις πειθαρχήσει να καταλήξουν σε βέλος, που χιμάει στον ουρανό, μυτερό, τολμηρό, σαν αλεξικέραυνο. Όλα στην άγια ετούτη αρχιτεκτονική αποκορυφώνουνται και γίνουνται βέλος· όχι πια η ισιόγραμμη, τετράγωνη λογική του ελληνικού ρυθμού, που βάζει ανθρώπινη τάξη στο χάος, τέλεια ισορροπώντας την ομορφιά με την ανάγκη κι εγκαινιάζοντας λογική συνεννόηση του ανθρώπου με το Θεό· μα κάτι παράφορο, παράλογο, μια ένθεη αλλοφροσύνη, που συνεπαίρνει ξάφνου τους ανθρώπους και τους σπρώχνει να επιχειρήσουν έφοδο στην επικίντυνη γαλάζια ερημία, για να κατεβάσουν στη γης το μέγα Κεραυνό, το Θεό.
Ποιος ξέρει, τέτοια πρέπει να ’ναι κι η προσευκή· τέτοια κι η ψυχή του ανθρώπου. Να επιστρατεύεις τις ανθρώπινες ελπίδες και τρομάρες και να τις ρίχνεις σαν βέλος σε άφταστο υπεράνθρωπο ύψος. Ορμή και περφάνια, κραυγή μέσα στην αβάσταχτη άναντρη σιγή, λόγχη που στέκεται αλύγιστη, όρθια και δεν αφήνει τον ουρανό να πέσει απάνω στα κεφάλια μας...
Όσο κοίταζα το βέλος αυτό ν’ ανηφορίζει άφοβο στον ουρανό, ένιωθα την ψυχή μου να στερεώνεται, να τεντώνεται και να γίνεται βέλος».
Ευχόμαστε να αποκατασταθεί απρόσκοπτα αυτό το πολύ σημαντικό μνημείο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
