22.12.11

Οι μαθητές διαβάζουν και προτείνουν...



  « Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΣΤΗ ΣΙΚΑΛΗ» D.J SALLINGER

 «O φύλακας στη σίκαλη» είναι ένα μυθιστόρημα γραμμένο από τον D.J. Sallinger  το 1951.  Πρόκειται για ένα από τα κατ’ εξοχήν αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και ένα από τα βιβλία που σημάδεψαν τον 20ο αιώνα. Με τον καιρό εξελίχτηκε σε απόλυτο βιβλίο της νεολαίας.
Η ιστορία εξελίσσεται γύρω από τον δεκαεξάχρονο Χόλντεν Κόλφιλντ, ο οποίος μπορεί να χαρακτηριστεί απροσάρμοστος καθώς έχει αποβληθεί από όσα κολλέγια έχει φοιτήσει. Η ιστορία ξεκινάει με την τελευταία του αποβολή από το Πένσυ, ένα ιδιωτικό κολλέγιο και συνεχίζεται με την παραμονή του για μερικές ημέρες στη Νέα Υόρκη, μέχρι να ενημερωθούν οι γονείς του περί της αποβολής του. Το βιβλίο είναι γραμμένο σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση, αποτελώντας στην πραγματικότητα μια αδιάκοπη ροή σκέψεων του Κόλφιλντ. Σε κάποια σημεία πλησιάζει επικίνδυνα τον εσωτερικό μονόλογο, όπου μέσα από συνειρμούς ο Κόλφιλντ μας διηγείται ένα μέρος της ζωής του, μέχρι εκείνη τη στιγμή.
Όσον αφορά το ύφος, ο λόγος διακρίνεται από την προφορικότητα σε συνδυασμό με την εξαιρετικά συχνή χρήση αργκό και υβρεολόγιου, αντικατοπτρίζοντας έτσι τον τρόπο σκέψης των εφήβων.
 Ο Κόλφιλντ απεχθάνεται την επίπλαστη και ψεύτικη μορφή του κόσμου των ενηλίκων ο οποίος έχει χάσει την αθωότητά του κάτι που αντανακλάται στον τίτλο του βιβλίου. Απορρίπτει την υποκρισία στους πάντες και κάτω από το αδιάφορο εξωτερικό του στυλ, κρύβει μια βαθιά ευαισθησία.
Άλλα θέματα που θίγονται στο βιβλίο είναι  το πρόβλημα της απομόνωσης, της ταυτότητας, της σύνδεσης με άλλους, προβλήματα του ανήκειν και γενικότερα οι αγωνίες που βιώνουν οι νέοι.
Το βιβλίο αποτελεί ένα κλασικό ανάγνωσμα το οποίο πρέπει να διαβαστεί από όλους, ιδιαίτερα από τους εφήβους, διότι οι ιδέες και τα μηνύματα που μεταφέρει συμπληρώνουν την προσωπικότητα του αναγνώστη.

                                                           Αλέξανδρος Καλόμοιρος-Α2

21.12.11

Χριστούγεννα με τον Παπαδιαμάντη


Οι μαθητές διαβάζουν και προτείνουν...


Γιούγκερμαν- Μ.Καραγάτση

Ο Γιούγκερμαν γράφτηκε στα μέσα του 20ου αιώνα και είναι ένα από τα πλέον αναγνωρισμένα αριστουργήματα του Μ. Καραγάτση ( ψευδώνυμο).
        Η ιστορία εξελίσσεται στον Πειραιά όπου φτάνει ένας νέος Ρώσος αξιωματικός, ο Γιούγκερμαν, και από 'κει και πέρα διαγράφει μια εξαίρετη επαγγελματική πορεία αλλά και συγχρόνως μία ζωή γεμάτη από  σαρκικές απολαύσεις. Ο Γιούγκερμαν είναι ένας χαρακτήρας κυνικός, με μόνη επιδίωξη την σωματική ηδονή και την καλοπέραση, πλήρως απογυμνωμένος από ηθικές αξίες. Καθώς η ζωή του συνεχίζεται με τον ίδιο ρυθμό της δουλείας-γυναίκες-δουλειάς, ο Γιούγκερμαν τυχαίνει να γνωριστεί καλύτερα με έναν συνεργάτη του. Ο άνθρωπος αυτός φέρνει τα πάνω-κάτω στη ζωή του Γιούγκερμαν και του φυτεύει τους σπόρους της γνώσης και της πνευματικής καλλιέργειας. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, ο Γιούγκερμαν αλλάζει ρότα στη ζωή του οδεύοντας συνεχώς προς αληθινές αξίες της ζωής με αποκορύφωμα ένα τρομερό τελείωμα διακοσίων σελίδων που είναι ικανό να τσακίσει νεύρα και να κρατήσει σε αγωνία ακόμα και τους πιο έμπειρους αναγνώστες.
        Το ύφος του βιβλίου είναι τις περισσότερες φορές ευχάριστο, ιδιαίτερα όταν περιγράφονται οι πολυάριθμες περιπετειούλες του πρωταγωνιστή μας. Το λεξιλόγιο που επιλέγει να χρησιμοποιήσει ο Καραγάτσης θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ανάλαφρο και πλούσιο, με εξαίρετες περιγραφικές ικανότητες.
        Συνεπώς, θα μπορούσαμε ανεπιφύλακτα να πούμε πως ο Γιούγκερμαν είναι ένα ευανάγνωστο βιβλίο, που σίγουρα θα καθηλώσει όλους τους αναγνώστες του με μία πολύ ενδιαφέρουσα πλοκή από την οποία διυλίζονται πολλά ηθικά διδάγματα.  
                                         Ματάκος Αλέξανδρος, A2

18.12.11

Τα βραβεία της δράσης για τα 100 χρόνια μετά

Ανακοινώθηκαν από το Υπουργείο Παιδείας τα βραβεία τόσο της κριτικής επιτροπής, όσο και της διαδικτυακής αξιολόγησης για τη δράση 100 χρόναι μετά... Παπαδιαμάντης, Γκάτσος, Ελύτης, Τσίρκας.
Μπορούμε  όλοι να θαυμάσουμε τη δημιουργικότητα εκπαιδευτικών και μαθητών σε δράσεις πέρα από τη σύμβαση της εκπαιδευτικής διαδικασίας. 

 i-create.100 χρόνια μετά...

Το 1ο βραβείο-Παπαδιαμάντης

16.12.11

Οι Μαθητές διαβάζουν και προτείνουν...

      ΕΛΕΝΗ   Ή    Ο ΚΑΝΕΝΑΣ

Το βιβλίο της Ρέας  Γαλανάκη, Ελένη ή ο Κανένας έχει κερδίσει το Κρατικό βραβείο Μυθιστορήματος το 1999 και την ίδια χρονιά διεκδίκησε το Ευρωπαϊκό βραβείο «Αριστείον» μπαίνοντας στην τελική τριάδα των υποψήφιων  έργων.
Το βιβλίο αυτό βασίζεται στην περιπετειώδη ζωή της ζωγράφου Ελένης Μπούκουρα, την πρώτη και αγαπημένη κόρη του καπετάνιου Μπούκουρα και δημιουργού του πρώτου θεάτρου της Αθήνας.
Η Ελένη από μικρή είχε μεγάλη αγάπη στην ζωγραφική η οποία όμως δεν είχε καμία σχέση με τη διδασκαλία του διακοσμητικού σχεδίου και με την υποταγή, που απαιτούσαν τα χειροτεχνήματα των κοριτσιών, που προορίζονταν για κυρίες της αυλής ή σύζυγοι πλούσιων αστών. Το πάθος της Ελένης όμως για την ζωγραφική την οδήγησε στο κλέψιμο των αποκριών το βράδυ, όπου ζωγράφισε τις φίλες της που της πόζαραν στην αυλή του παρθεναγωγείου όπου φοιτούσε. Ο πατέρας της βλέποντας την αγάπη και το ταλέντο της για την ζωγραφική, ζήτησε από τον Ιταλό ζωγράφο Ραφαέλο Τσέκολι να κάνει μαθήματα ζωγραφικής στην κόρη του. Αργότερα η Ελένη με συστατική επιστολή του Ιταλού ζωγράφου έφυγε στην Ιταλία, όπου παρακολουθούσε μαθήματα ζωγραφικής ντυμένη άντρας. Στην Φλωρεντία γνώρισε τον ζωγράφο Σαβέριο Αλταμούρα, τον οποίο και ερωτεύτηκε.
Μαζί του απέκτησε τρία παιδιά και προκειμένου να τον παντρευτεί, αναγκάστηκε να ασπαστεί τον καθολικισμό. Όταν μετά από κάποια χρόνια την εγκατέλειψε ο Σαβέριο, για
να φύγει με την Αγγλίδα φίλη της και ζωγράφο Τζέιν Χέι, παίρνοντας μαζί του και τον μικρό γιο τους Αλέξανδρο, η Ελένη επέστρεψε στην Ελλάδα μαζί με τα δύο παιδία Ιωάννη και Σοφία. Εκεί στην Αθήνα άρχισε να εργάζεται παραδίδοντας μαθήματα ζωγραφικής σε κοπέλες. Μόλις, όμως η αρρώστια χτύπησε την κόρη της, Σοφία, η Ελένη την έφερε στο σπίτι του αδερφού της στις Σπέτσες. Τελικά, η Σοφία πέθανε στα 18 και η Ελένη ένιωσε ότι η μοίρα την εκδικήθηκε, γιατί προσπαθούσε να δραπετεύσει από την προκαθορισμένη επανάληψη της. Να δραπετεύσει προς την ελευθερία της δικής της φύσης. Μετά τον θάνατο της κόρης της, επέστρεψε στην Αθήνα. Τον ίδιο χρόνο έφυγε και ο γιος της για να ολοκληρώσει τις σπουδές της ζωγραφικής στην Κοπεγχάγη και επέστρεψε στην Αθήνα μετά από τέσσερα χρόνια γεμίζοντας με χαρά την μητέρα του. Η χαρά όμως δεν κράτησε πολύ, διότι και ο γιος της αρρώστησε και πέθανε. Ο Χαμός δύο παιδιών της, της προκάλεσε νευρικό κλονισμό και αυτό την οδήγησε στην τρέλα. Η Ελένη έκαψε όλα τα έργα της πιστεύοντας πως έκαιγε όλη την προηγούμενη ζωή της. Πέθανε στις Σπέτσες σχεδόν σαν άγνωστη.

                                   ΜΑΘΗΤΡΙΑ:ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΑΡΑΤΖΙΑ-Α4 (2011-2012)
                                   Θεματική Ενότητα: Τα Φύλα στη Λογοτεχνία